قدرت کلمات

گاهی می ترسم. از قدرت کلمات. حتی وقتی خیلی ضعیف هستند. حتی در ضعف شان هم قدرتی هست.

ماندی می گفت تو مسئول برداشت آدمها از کلامت نیستی. حتی اگر حرف های تو منجر به خودکشی کسی شود! اما مگر می شود این را باور داشت. حتی اگر زخم کوچکی زده باشی. اما آنها که کلمات را برده اند تا به قله ای نشانه اند، آیا ترسیده اند؟ وقتی تیشه به ریشه ی اعتقادات مردم و احساسات مردم می زدند، مثل فرهاد که بر کوه، آیا از این که کوه بر سرشان ریزش کند ترسیده اند؟

جوابی قطعی نمی توان داد به این پرسش. اکنون که ذهنم دوباره به عدالت اعتقاد آورده، سخت است فکر کنم می توان هر حرفی را زد و تیشه را هر کجا فرود آورد.
این روزها فکر دیگری سخت مرا به خود مشغول داشته. وقتی این همه فتنه در دنیا می بینم. که از مذهب ایکس - به قول کانال یادداشت ها- برخاسته، فکر می کنم که این ها از جایی سرچشمه گرفته. اگر چه منتسب به مذهب ایکس هستند، اما منتسب به مذهب ایکس برخاسته از یک خطه مربوط هستند.
و فکر می کنم به اولین و مهمترین کسی که این اعتقادات را زنده کرد و اگر چه بعدها نفی شد توسط بهره بران اندیشه اش، اما اگر او نبود مذهب ایکس به تاریخ پیوسته بود. مذهب ایکس زنده شد به دست دکتر شریعتی. لباس سیاهش را پوشید و به قتل عام همه ی آنچه مقابلش بود پرداخت. سپس با قدرتمندترین ابزاری که بشر ساخته مسلح شد: پول. و بعد خود را تکثیر کرد و در سیاهی شب به تمام دنیا سفر کرد.
امروز هر کجا اتفاق مخوفی می افتد، لابد روحش می لرزد.
شاید هم در اندام کسانی به زندگی ادامه می دهد که مدام به دست این سیاه پوشان به قتل می رسد.